Wanneer het uitoefenen van je beroep als arts je meer stress geeft of minder voldoening, dan je zou willen…

Zorgen voor anderen is een gemeenschappelijke drijfveer van psychologen en artsen. Voor zichzelf zorgen is echter een ander paar mouwen en voor veel zorgverleners moeilijker en complexer dan het zorgen voor anderen. Zelfzorg impliceert expliciete aandacht hebben voor je eigen behoeften en grenzen, en indien nodig hulp durven vragen en aanvaarden. Zelfzorg is ook blijven vertrouwen in je eigen capaciteiten, en met mildheid erkennen van je eigen beperkingen.

Vaak gemelde klachten van artsen zijn: te hoge werkdruk, te veel patiënten, administratieve overlast, lange werkdagen, onvoldoende pauzes en slaap, onvoldoende beweging en ontspanning, gebrek aan energie-gevende activiteiten buiten het werk, psychologische en/of emotionele belasting, piekeren, …

Bij frequente confrontatie met pijn en lijden, wanneer een behandeling niet loopt als verwacht, en zeker bij ‘second victim’, vormt zelfzorg een grote uitdaging.

Soms lijkt het wel alsof er weinig aan te doen valt, alsof dit bij het beroep hoort. Toch is er heel wat groeipotentieel.

Wat zou je ervan denken om te investeren in jezelf zodat je kan blijven zorg dragen voor anderen? Persoonlijke groei kan je helpen om de obstakels op te ruimen die in de weg staan om met plezier je werk te doen.

Misschien ligt deze groei voor jou in het leren afgrenzen, in het opkomen voor eigen noden en behoeftes, in het indijken van perfectionisme en stellen van realistische verwachtingen aan jezelf. Misschien helpt het je om bewust stil te staan bij je waarden? Misschien kunnen ‘good practices’ de basis vormen voor jouw nieuwe doelen? Misschien kan een creatieve workshop je weer in contact brengen met je drijfveren?